سروده ای از عارف قزوینی

کنم چه چاره؟ که اينجا پناهگاهِ من است		خرابه ای شده ايران و مسکنِ دزدان
خوشم بمرگ که اين دوست خيرخواهِ من است		اگر چه عشقِ وطن ميکشد مرا، اما
که آنچه به ز يقين است اشتباهِ من است		به اشتباه گذشت عمرِ من، يقين دارم
در اين ميانه من و صد دشتِ زن سپاهِ من است		حقوقِ خويش ز مردان اگر زنان گيرند
بازگشت :       به صفحه قبل		چاپ این صفحه